ทำไมเราถึงต้องทำน้อยถึงได้มาก หลักของสเกลคือการว่าด้วยเรื่องของเราไม่ต้องคาดหวัง หรือไล่ล่าหาความสุขกันให้ควั่ก ไม่จำเป็นจะต้องไปตามหาอะไรเพียงแต่ เริ่มต้นที่จะหาความสุขภายในตัวตนของเราเองก่อน ปลูกต้นของความเข้าใจ และรดน้ำด้วยวินัยและอดทน เราก็จะทำให้ความสุขในชีวิตเบ่งบานขึ้นมาได้อย่างค่อยเป็นค่อยไป และรักษาสมดุลไม่ให้มันใหญ่โตหรือเล็กจนเกินไปด้วย.
เริ่มต้นลงทุนน้อย ๆ แต่ลงทุนนาน ๆ เรามักจะชนะตลาด เหมือนกันกับการใช้ชีวิตที่เราไม่ต้องขยายสเกลให้มันใหญ่โตอะไรมาก เริ่มต้นจากเงินส่วนน้อยที่เราเจ็บจุก แต่ไม่ตาย หลังจากนั้นก็ค่อย ๆ สร้างและปั้นไปเรื่อย ๆ ตามความสามารถและความเชื่อของเราว่า สิ่งที่เราสร้างมันจะคอยช่วยเหลือ จุนเจือ และเยียวยาคนในสังคมไปพร้อม ๆ กับเรารักษาความสุขที่ได้เห็นชีวิตคนรอบข้างดีขึ้นตามลำดับ.
ปัญหาส่วนใหญ่ของผู้คนก็จึงมักจะตกอยู่ในห้วงยามของคำว่า ความไม่เข้าใจสิ่งที่กำลังประสบพบเจอ ถ้าถามว่าทุกการติดต่อกันกับผู้คน จำเป็นไหมที่เราจะต้องได้อะไรจากเขา รวมถึงเราจะมอบอะไรให้กับเขาได้ ก็ไม่จำเป็นขนาดนั้น เพียงแต่ว่าเราจำเป็นจะต้องเป็นคนมีของ มีของให้ และมีของให้รับด้วย พื้นที่ที่เราจะช่วยเหลือ และพื้นที่ให้เราสามารถรับบางสิ่งบางอย่างที่เราไม่เคยเรียนรู้มาก่อน.
แสดงว่าการขยับขยายชีวิตให้ดีขึ้น มีกฎเพียงง่าย ๆ ก็คือ การเดินต่อเนื่องอย่างไม่ก้าวเร็วเกินไป ไม่ต้องรีบร้อน ร้อนรน หรือทำอะไรแข่งกับเวลาตลอดเวลา เพียงแค่เรารู้ว่าเราได้เริ่มปลูกต้นของความหมายชีวิตไปแล้ว สิ่งนั้นแหละจะคอยช่วยเราในอนาคตอย่างแน่นอน และย่อมเป็นสิ่งที่สลักสำคัญต่อสิ่งมีชีวิตด้วยว่า เราทำสิ่งที่แตกต่างจากผู้คนทั่วไปอย่างน้อยหนึ่งสิ่ง.
ความแตกต่างจึงเป็นส่วนต่อขยายของชีวิตที่จะดีเยี่ยมมากยิ่งขึ้น ซึ่งเราเคยไม่รู้มาก่อนเลยว่าหลักการที่ดีที่สุด คือหลักการของการเริ่มจากสิ่งเล็ก ๆ แล้วพัฒนาต่อยอดไปอย่างไม่หยุด ไม่ใช่เริ่มจากสิ่งที่ใหญ่โตก่อนแล้วค่อย ๆ ถูกกัดกร่อนจนไม่เหลืออะไรเลย ชีวิต ธุรกิจ รวมไปถึงความสุขมันเป็นลำดับขั้นของมัน มันมีกระบวนการสร้างคล้ายคลึงกัน ธรรมชาติให้ความยุติธรรมสำหรับคนที่เคารพมันเสมอมา.
หลักของสเกล คือการเริ่มต้นทีละน้อย แต่มีความมุ่งมั่นที่จะขยับขยายต่อไป
ศุภกิตติ์ กิติมหาคุณ