การที่เราจะบอกว่าอะไรคือสิ่งที่สุดยอดจริง เรานั้นก็จำเป็นจะต้องตามหาสิ่งเหล่านั้นก่อน เรียนรู้ให้ดี ๆ ว่าอะไรคือสิ่งที่สำคัญที่สุด รักที่สุด และชอบที่สุด ไม่ว่าจะเป็นเรื่องส่วนตัวหรือว่าสรรพสิ่งรอบข้างของเรานั่นเอง เมื่อเราไปยังจุดสุดยอดจริง ๆ แล้วเราจะคิดถึงตัวเองอย่างไรบ้าง เมื่อนั้นเราก็จะค้นพบว่า ความสุดยอดของชีวิตไม่จำเป็นจะต้องไปบนยอดนั้นก็ได้ มันแค่อยู่ที่ใจเราว่าเราพอที่จุดไหนก็เท่านั้นเอง โอบกอดตัวเองเมื่อใดก็ตามที่เราไม่ถึงยอดนั้น แต่หากว่าเราถึงที่หมายจริงก็จงยินดีไปกับมันแค่นั้นเอง.
จุดสุดยอดเป็นสิ่งที่ใครก็ตามหา
บนยอดเขามักจะสวยงามตระหง่านตาเสมอ และผู้คนส่วนใหญ่ก็มักจะปีนป่ายไปเพื่ออารมณ์ที่สุขสมบูรณ์เหล่านั้น เมื่อเราถามตัวเราเองว่า เราต้องการสิ่งนี้จริง ๆ หรือเพียงเพราะว่าผู้คนในสังคมเขาไปกัน เราก็เลยไปตามแค่นั้น สำรวจตัวเองอยู่เนือง ๆ ว่าอะไรคือสิ่งที่เน้นย้ำความมีอยู่ของตัวเรา เราจำเป็นจะต้องสลักสำคัญต่อคนทุกคนไหม หรือว่าเราแค่สลักสำคัญต่อบุคคลที่เรารักเท่านั้นพอ ไม่ใช่ว่าชีวิตเราต้องตามหาทุกสิ่งอย่างตามที่เราปรารถนา แต่มันจำเป็นจะต้องตระหนักว่า ไม่มีอะไรที่สำคัญไปมากกว่า การเรียนรู้จักตนเอง เมื่อเรารู้ว่าใคร ๆ ก็ตามหา สิ่งเหล่านั้นมันอาจจะไม่ใช่ทางก็เป็นได้ ไม่มีทางใดที่เหมาะสมกับตัวเราเอง มากกว่าทางที่เราตั้งใจเลือกเอง.
เมื่อทางเลือกมีมากกว่าหนึ่งทาง แน่นอนความสับสนก็ย่อมปรากฏเห็นเด่นชัดขึ้น แต่นั่นก็ไม่ใช่ข้ออ้างในการไม่หาคำตอบในชีวิตว่าสิ่งที่สุดยอดของเราคือสิ่งใดกันแน่ บ้างก็บอกว่าอยากรวย บ้างก็บอกว่าอยากมีแฟนสวย แฟนหล่อ หรือบ้างก็บอกว่าอยากมีครอบครัวที่อบอุ่น แต่กระนั้นชีวิตก็ไม่ได้สมอยากไปเสียทุกคน ตั้งคำถามกันหน่อยว่าอะไรคือสิ่งที่ตัวเราเองต้องการจริง ๆ เหมือนว่าผู้คนส่วนมากก็มักจะไม่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไรด้วยซ้ำไป เราไล่ล่าเนื้อ เหมือนหมาล่าเนื้อ ที่ไม่รู้จริงด้วยซ้ำว่าเนื้อนั้นมีคุณภาพที่ดีแค่ไหน หรือเอร็ดอร่อยเพียงใด มันเป็นเพียงแค่ข่าวชวนเชื่อที่ให้มนุษย์ติดกับดักที่เรียกว่า กลัวการไม่ได้เข้าร่วมนั่นเอง.
ไม่ต้องสุดยอดก็มีคนยอมรับแล้ว
การที่จะมีคนยอมรับได้ ไม่จำเป็นต้องไปถึงจุดสุดยอดแต่ประการใด เราเพียงแค่เริ่มรู้จักที่จะยอมรับตัวเองก่อนว่า ตัวเรานี้เป็นคนแบบไหน แล้วเรามีศักยภาพเพียงใดกันแน่ สามารถทำอะไรได้บ้าง หรือไม่สามารถทำอะไรได้เลย เรียนรู้ที่จะเข้าใจตัวเองในรูปแบบที่เราต้องการที่จะเป็น หากว่าเราไม่ต้องการให้ใครมายอมรับ นั่นก็อาจจะเป็นนิมิตหมายที่ดีที่สุดเรื่องหนึ่งก็ได้ เพียงเพราะเราจะไม่ไล่ล่าคำว่าการยอมรับอีกต่อไป แล้วเราจะเริ่มยอมรับตัวเองได้อย่างสมบูรณ์แบบ หลังจากนั้นชีวิตที่ดี พร้อมกับผู้คนก็เริ่มยอมรับเรามากยิ่งขึ้นตามไป จงอย่าหยุดที่จะเรียนรู้เรื่องของธรรมชาติ มันมีอะไรที่ให้เราควรเข้าไปหาอยู่อีกมากมายมหาศาลเต็มไปหมด.
รับรู้ให้ได้ว่า การยอมรับไม่ใช่ว่าจะต้องมีสิ่งภายนอกที่ดีพร้อมเต็มไปหมด แต่กลับกลายเป็นการสั่งสมสิ่งภายในให้มั่นคงเป็นปึกแผ่นให้จงได้ หยุดหลอกตัวเองว่าถ้ารวยแล้วจะมีคนมาพินอบพิเทา หรือตัวเราเองนี้จะมีอำนาจอะไรใหญ่โต มันอาจจะไม่ได้เป็นแบบนั้นทุกคน บางทีมันอาจจะเป็นการที่คนมีความร่ำรวยภายในจิตใจ และมั่งคั่งเงินทอง ถึงจะมีคนยอมรับได้อย่างแท้จริง ชีวิตไม่มีสูตรสำเร็จตายตัว นั่นจึงแปลว่าเราไม่จำเป็นจะต้องไปใส่ใจว่าใครกันแน่ที่เราจำเป็นจะต้องเป็น แต่เราจงเริ่มต้นเป็นคนที่เราอยากเป็นจะดีที่สุด สังคมบอกให้เราทำ เราก็แค่ฟัง คนข้างบ้านบอกให้เราทำ เราก็แค่ฟัง แต่ขอให้ตัวเราเองเป็นคนตัดสินใจว่าจะไปทางไหนก็พอแล้ว.
หากว่าเราปรารถนาที่จะไปยอดเขาก็จงไป
ความสำเร็จมักจะหอมหวานสำหรับคนที่ทะเยอทะยานเสมอ แต่ก็แน่นอนว่าชีวิตไม่ได้ร้อยเรียงตามแบบแผนที่ควรจะเป็น หนทางนี้เป็นหนทางยาก มันจำเป็นจะต้องผ่านการยอมรับตนเองมาก่อนระดับนึง และอาศัยวินัย พร้อมทั้งความอดทนอดกลั้นที่ทำให้โลกใบนี้ดีขึ้นอย่างชัดเจน ชีวิตของเราก็จะเริ่มต้นสว่างไสว ซึ่งไม่ใช่จะเกิดจากการกระทำเพียงส่วนเดียว แต่มันย่อมเกิดจากจิตที่ตั้งไว้ดีแล้ว เมื่อจิตที่ตั้งไว้ถูกย่อมควรค่าแก่การงาน และจิตที่ฝึกไว้ดีแล้วก็ย่อมนำสุขมาให้ ทุกสิ่งทุกอย่างย่อมเป็นอย่างสิ่งที่ควรจะเป็น เราเป็นแค่มนุษย์คนนึงที่อาศัยธรรมชาติอยู่ ไม่ได้เป็นนายมัน แต่เราก็ไม่ใช่ทาสของธรรมชาติ เป็นเพียงธาตุที่ฝึกฝนได้แค่นั้นเอง.
เมื่อไปถึงแล้วโจทย์ใหม่จะเคาะออกมาทันตาเห็น นั่นคือความสำเร็จทางโลก มันไม่มีวันจบสิ้น มันมีแต่คำถามเพื่อจะให้ไปหาคำตอบอยู่ร่ำไป อายุขัยของจิตก็ไม่เท่ากับอายุขัยของกาย เมื่อกายอายุเท่านี้ ก็ใช่ว่าจิตจะอายุเท่านั้น หลายคนเข้าใจและตีความไปว่าคนเราทุกคนแปรผันตรงกันกับอายุกาย แต่ลืมดูอายุของจิต ยอดเขาของคนที่ฝึกจิตมาอย่างยอดเยี่ยม ก็คือการบรรลุธรรม การลุล่วงสิ่งที่ละได้ยาก ไม่ว่าจะเป็นการจัดการความทุกข์ให้ลดน้อยลง หรือทำให้ชีวิตเบาสบายขึ้นผ่านการฝึกฝนจิตใจ ส่วนคนที่ไม่ได้ฝึกจิตมาก็ย่อมไหลไปตามกระแสสังคมอยู่อย่างนั้น พอถึงยอดเขานี้ ก็ต้องไปอีกยอดเขานึง และไปแบบนี้ไม่รู้จักจบจักสิ้น.
ไม่ใช่ทุกคนที่จะไปถึงจุดสุดยอดได้
จุดสุดยอดของทุกคนย่อมแตกต่างกันไปตามแต่ละประสบการณ์ เฉกเช่นเดียวกับความรู้ ความสามารถก็ย่อมแตกต่างกันไปตามแต่ละปัจเจกชน ทว่า เราไม่ยอมรับตัวเองในวันนี้ ราคาของการยอมรับตัวเองในอนาคตย่อมมีราคาแพงขึ้นอย่างมาก เรียนรู้ว่าไม่ใช่ทุกคนที่จะไปถึงจุดสุดยอดได้ และนั่นคือความเป็นจริงที่ต้องยอมรับตั้งแต่ก่อนเริ่มต้นตัดสินใจเลือกทางเดินของชีวิต ไม่ใช่ว่ามันคือความผิดของใครคนใดคนหนึ่ง แต่มันคือความผิดของความไม่รู้ตามความเป็นจริงของเราเสียมากกว่า ตั้งแต่เริ่มต้นก็ไปทางนี้ด้วยความไม่รู้เรื่อง มันก็จบลงด้วยความไม่รู้อะไร มันเหมือนเริ่มอย่างไร ก็จบอย่างนั้น ชีวิตไม่ใช่สิ่งซับซ้อน มันไม่มีคำว่าบังเอิญ.
ชีวิตธรรมดาที่ล้มเหลว อาจจะเป็นชีวิตที่ทรงคุณค่ากว่าชีวิตที่ไล่ล่าหาความยอดเยี่ยมของชีวิต แต่ไม่เคยพบเจอสิ่งเหล่านั้นจริงก็เป็นได้ คนที่น่าสงสารที่สุดคือคนที่หยุดไล่ล่าไม่เป็น แต่ชีวิตที่ยอดเยี่ยมที่สุดก็คือชีวิตที่รู้ว่าความยอดเยี่ยมไม่ใช่การไล่ล่าตามหา แต่มันอยู่ภายในตัวเราทุกคนกันตั้งแต่แรกอยู่แล้ว หลายครั้งเราออกตามหาบางสิ่ง เพื่อให้เรารู้ว่าเราออกไปหาอะไร แต่ในความเป็นจริง เราไม่จำเป็นจะต้องเสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียวในการหาประสบการณ์ภายในโลกใบนี้เลยด้วยซ้ำไป เพราะยังไงแล้วพอเราจากโลกนี้ไปเราก็เอาอะไรไปไม่ได้ สิ่งที่เราควรกระทำมากที่สุดก็คือการฝึกฝนจิตใจให้บรรลุธรรมเพื่อทำที่สุดแห่งทุกข์จะได้ไม่ต้องวนเวียนตามหากันอยู่แบบนี้.